Tabak shton se Kroacia, prej gati dy dekadash, është e orientuar pothuajse tërësisht drejt pajisjeve perëndimore dhe standardeve të NATO-s dhe kjo, sipas tij, ul ndjeshëm kostot logjistike, të cilat përbëjnë pjesën më të shtrenjtë të çdo sistemi ushtarak.
Vuçiq e pa Deklaratën për Bashkëpunim Ushtarak midis Kroacisë, Shqipërisë dhe Kosovës si kërcënim të drejtpërdrejtë për Serbinë dhe e përsëriti këtë disa herë.
I pyetur nëse ky bashkëpunim mund ta kërcënojë Serbinë, Tabak thotë: “Kroacia bashkëpunon çdo ditë me Shqipërinë brenda kuadrit të NATO-s, si dhe me Hungarinë, Rumaninë, Bullgarinë, Greqinë, Maqedoninë e Veriut dhe Malin e Zi. Ky është një kuadër, në të cilin Serbia ka vendosur të mos marrë pjesë”.
“Është shumë e çuditshme për ne t’i dëgjojmë të gjitha këto gjëra dhe t’i krahasojmë ato me përvojat tona të përditshme të funksionimit brenda kornizave të partneritetit”, shton Tabak.
Për Lluniqin, elita serbe nganjëherë humbet në të kaluarën, “në ndonjë histori të papërfunduar dhe, pastaj, bazuar në emocione, bën deklarata që nuk korrespondojnë me realitetin”.
Rikthimi i shërbimit ushtarak
Kroacia vendosi në fund të vitit të kaluar rikthimin e shërbimit të detyrueshëm ushtarak – një vendim që u arsyetua me zhvillimet në Ukrainë, mungesën e personelit dhe debatet brenda Bashkimit Evropian për sigurinë.
Por, Tabak e quan këtë model të tejkaluar.
“Shërbimi i detyrueshëm është një sistem i vjetruar, problemet e të cilit do të shfaqen sërish, ashtu si para vitit 2007”, thotë ai.
Në Serbi, rikthimi i shërbimit ushtarak përmendet shpesh nga politika, por Lluniq dyshon se kjo do të ndodhë para zgjedhjeve të parakohshme, që paralajmërohen për fundin e këtij viti.
“Unë nuk besoj se Qeveria do ta prezantojë shërbimin e detyrueshëm ushtarak para zgjedhjeve, sepse kjo do të gjeneronte rebelim edhe më të madh te njerëzit, veçanërisht te të rinjtë. Kur e mbështesin futjen e shërbimit të detyrueshëm ushtarak, politikanët shumë shpesh përdorin argumentin e edukimit të të rinjve. Do të jem i qartë – stërvitja ushtarake nuk ka qenë kurrë edukim. Gjithmonë ka qenë stërvitje dhe trajnim që nuk kishte absolutisht asnjë lidhje me edukimin”, thotë Lluniq.
E, kur bëhet fjalë për kontekstin profesional, në 75 ditët sa do të zgjaste shërbimi i detyrueshëm ushtarak në Serbi – 60 ditë stërvitje dhe 15 ditë ushtrime ushtarake – Lluniq thotë se mund të kryhen vetëm stërvitje të përgjithshme ushtarake, pa asnjë mundësi që rekrutët të trajnohen për ndonjë aftësi të specializuar.
Sipas ekspertëve, rivalitet i vërtetë ushtarak mes Serbisë dhe Kroacisë nuk ekziston.
Kroacia është e lidhur ngushtë me NATO-n dhe BE-në, ndërsa Serbia ka zgjedhur një neutralitet ushtarak që, sipas Lluniqit, është gjithnjë e më i paqëndrueshëm.
“Neutraliteti virtual në këto rrethana mund të bëhet rrezik ekzistencial. Serbia duhet të qartësojë orientimin e saj dhe të normalizojë marrëdhëniet me Kosovën – kjo është e rëndësishme edhe për BE-në”, përfundon Lluniq.